سرود صبحگاهی

آن سوی دریا ها

زنی است

که هر صبح او را به یاد دارم.

با دستانی که عطر نان و عسل دارند ،

و گیسوانی که مرا در پناه خود می گیرند

زنی که آغوشش

بندرگاهی است

که این کشتی درهم شکسته سرگردان

می تواند

تا ابد

پهلو بگیرد.

] سرودی است که هر صبح با خود زمزمه می کند ... اولیس [

" شیزو "