قمار اعتماد *

حسِ آدمهایی که به ما اعتماد میکنند

شبیه پرنده ای زیباست 

که روزی تصمیم میگیرد ما را امتحان کند. 

او قمار میکند و بر شانه مان مینشیند. 

او به دستان ما پناه می آورد تا ببیند

آیا متعلق به ما هست یا نه!

در گیر و دارِ این امتحان کردن 

ممکن است نابود شود،

چون زندگی اش در دستان ماست! 

پرنده ای که ریسک میکند 

و به ما اجازه میدهد 

زندگی اش را در دست بگیریم ...

آدمها اعتماد میکنند 

چون احتمالاً ما را دوست دارند.

اعتماد کردن کار سختی ست 

و سخت تر از همه داشتنِ 

جانِ پرنده ای در دست است.

مواظب پرنده هایی که ما را 

انتخاب کرده اند باشیم، قمار کرده اند ...

" عادل دانتیسم "

* عنوان نوشته متعلق به نویسنده است.

پ.ن : واسه همین که گاهی آدم دوباره قمار نمی کنه .