راضی به رضایت

ﺩﻡ ﻣﯽ ﺟﻨﺒﺎﻧﺪ
ﺩﻋﺎ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﺪ
ﻭ ﺻﺪﺍﯾﯽ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺷﻨﯿﺪﻩ ﻧﻤﯽ ﺷﻮﺩ.

ﺭﺍﺿﯽ ﺍﺳﺖ ﻣﺎﻫﯽ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺁﺏ ﺍﻗﯿﺎﻧﻮﺱ
ﭼﻪ ﮐﻨﺎﺭ ﺳﺎﻃﻮﺭ.

ﺭﺍﺿﯽ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﯼ ﺷﯿﺸﻪ ﯾﯽ
ﻭ ﺑﺮﺍﯼ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺷﺪﻥ ﺟﺎﯾﯽ ﻧﺪﺍﺭﺩ.

" شمس لنگرودی " 

سه گزارش کوتاه درباره نوید و نگار

با حرفی که نویسنده در ابتدای کتاب " سه گزارش کوتاه درباره نوید و نگار " میزنه : " قبل از هر چیز باید بگم احتمالا از این داستان خوش تون نمی آد ..."خواننده نا خود آگاه در برابر داستان موضع منفی میگیره! ولی ....

نوید و نگار هیچ حکایت خاصی ندارن و اتفاق خاصی در داستان نمی افته ولی بعد از اتمام کتاب فکرت حداقل برای چند روز درگیرشون ه و ناخودآگاه بهشون فکر میکنی ؛این که اونها آدمهایی کاملا معمولی ن ولی چطور فکرت باهاشونه ، به چه چیزی شون فکر میکنی؟! اصلا چرا تو فکرت ن و ... آخرم به نتیجه ای نمیرسی و بیخیال میشی ولی این سوال همیشه گوشه ذهنت باقی می مونه ! تا شاید یه زمانی جوابی براش پیدا کنی !

****

یه نویسنده به چه مرحله ای از زندگی رسیده که می تونه شخصیتهای کاملا معمولی ولی موندگار خلق کنه که نمیشه راحت ازشون گذشت؟!!

****

داستان پاورقی های زیاد داشت که نویسنده توضیحات خاصی رو داده و یا خواننده رو برای درک بهتر داستان به داستای دیگه ارجاع نموده!! اولش پیش خودم فکر کردم چه کار بیهوده ای ! ولی وقتی کمی بادقت تر خوندم یه نکته جالبی فهمیدم و اون اینکه شخصیت های کتابهای مختلف مستور باهم پیوند – هرچند خیلی باریک – دارن! یعنی شخصیت کتابی در کتاب دیگری هم هست اما خیلی خیلی گذری و کوتاه ! انگار نویسنده آدم های خاصی رو برگزیده و به زندگی هرکدومشون در داستانی جداگانی پرداخته که در نقطه ای به هم پیوند می خورند .درست مثل فیلم " مردمان زیبا " !

نمی دونم درست فهمیدم یا نه ولی اگر واقعا اینطور بوده ، ایده خیلی جالب و خلاقی بوده – حدقل در زمینه داستان نویسی –

****

نمی دونم چه حرفی درباره داستان بگم ولی شاید باید زمان بگذره و کتاب دوباره خونده بشه تا حقایق درونش رو فاش بشه !

آدمک چوبی

دل‌تنگی

شوخی سرش نمی‌شود

دل‌تنگی موریانه است و

من هنوز آدم نشده‌ام

من هنوز

چوبی‌ام !

" مهدیه لطیفی "

پ.ن : مرسی ار امین عزیز

بی تو ، می شود ؟!!

می‌شود از دلتنگیت

سر به خیابان گذاشت
به چراغ پشت ماشین‌ها نگاه کرد
که هاله‌ی نور می‌شود
گُر می‌گیرد
مثل شهاب می‌سوزد
و دور می‌شود
می‌شود نفس کشید
سنگین
ملتهب
سرگردان
که کجایی؟
چرا هرچه راه می‌روم
پیدات نمی‌کنم؟
گنج من!
چرا این خیابان تمام نمی‌شود؟
این ستاره‌بازی
این هاله‌های خیس...

" عباس معروفی " 

صاحب نظران ایرانی

خفتگی، آسوده و آسان تر است از چالش های بیداری.

" میم و آن دیگران / محمود دولت آبادی "

پ.ن یک : این کتاب  فرصت خوبی برام  بود تا سرگذشت هایی رو از دریچه شخصی دیگه که ارتباطی – هرچند نه چندان عمیق و طولانی – با صاحب نظرانی داشته ، بخونم.

نظر چندانی نمیشه درباره کتاب گفت اما راستش بعد از اتمام کتاب احساس عذاب وجدان داشتم و دارم از اینکه اینقد کم به نویسنده و پژوهشگران جامعه خودم توجه نشون می دادم .مقدار زمانی که صرف شناخت مارکز یا کوندرا و ... کردم خیلی بیشتر میزانی بود که  برای شناخت هدایت یا سیمین دانشور و ...!فکر میکنم آدم اول باید ادبیات – چه معاصر و چه کلاسیک – کشور خودش رو خیلی خوب بشناسه و در کنار اون به ادبیات جهان هم نگاهی داشته باشه.

تصمیم کبری : خیال دارم ازین به بعد بیشتر درباره صاحب نظران کشورم مطالعه کنم!

پ.ن دو : دلم می خواد از امین تشکر کنم که اولین بار – کاملا ناخواسته – جرقه این فکر رو به ذهن من زد و فکرم درگیر این موضوع کرد. کسی که نویسنده های زیادی رو بهم معرفی کرد و ذهن من رو از سایه روشن نویسنده های ایرانی معاصر بیرون آورد و اون ها رو در کانون توجه م قرار داد. مرسی دوست خوبم