بنده

من بی می ناب زیستن نتوانم

بی باده کشید بارتن نتوانم

من بنده آن دمم که ساقی گوید

یک جام دگر بگیر و من نتوانم

" خیام "

سفرنامه بخش بیست و نهم : حیفا

بعد از آن از آن جا برفتیم و به دیهی رسیدیم که آن را حیفا می‌گفتند و تا رسیدن بدین دیه در راه ریگ فراوان بود ، از آن که زرگران در عجم به کار دارند و ریگ مکی گویند، و این دیه حیفا بر لب دریاست و آنجا نخلستان و اشجار بسیار دارد. آن جا کشتی سازان بودند و کشتی های بزرگ می ساختند و آن کشتی های دریایی را آن جا جودی می‌گفتند. از آنجا جا به دیهی دیگر رفتیم به یک فرسنگی که آن را کنیسه می‌گفتند ، از آن جا راه از دریا بگردید و به کوه در شد ، سوی مشرق و صحراها و سنگستان‌ها بود که وادی تماسیح می‌گفتند. چون فرسنگی دو برفتیم دیگر بار راه با کناردریا افتاد و آن جا استخوان حیوانات بحری بسیار دیدیم که در میان خاک و گل معجون شده بود و همچو سنگ شده از بس موج که بر آن کوفته بود.

معجون : سرشته 

" ناصرخسرو قبادیانی "

بر اساس تصحیح محمد دبیر سیاقی

تصویر

شیار دست هاش را ،

نشان می دهد پدر ؛

" هنوز گشنگی نکشیدی عاشقی یادت بره "

اما

از ابر چشم هاش 

چکه می کند تصویر زنی جوان !

" رضا کاظمی "

برف

برف می بارد

خواب آتش می بیند

شومینه سرد و خاکستری

زمین افسرده و خیس

تن عریان خود را به زمستان

تسلیم می کند

و  پنجره 

انعکاس مردی است

که درمانده خیابان را می نگرد

برف می بارد

" شیزو "

سرود صبحگاهی

آن سوی دریا ها

زنی است

که هر صبح او را به یاد دارم.

با دستانی که عطر نان و عسل دارند ،

و گیسوانی که مرا در پناه خود می گیرند

زنی که آغوشش

بندرگاهی است

که این کشتی درهم شکسته سرگردان

می تواند

تا ابد

پهلو بگیرد.

] سرودی است که هر صبح با خود زمزمه می کند ... اولیس [

" شیزو "