توی لعنتی

تمام این مدت می توانستم

عاشق هر رهگذری که می آید

بشوم

و هیچ خیالی هم از تو

در سرم نپرورانم

من می توانستم

دوست داشتن را

نک زبانم بنشانم

و با هر لبخندی

دهان باز کنم و بگویم :

راستی ! من دوستت دارم 

من می توانستم دلم را

تکه تکه کنم و هر تکه اش را

جایی جای بگذارم !

می بینی ؟ من می توانستم

نغمه ی  عاشقم عاشقم را

دور تا دورِ این دنیا

رقصان زمزمه کنم

اما تو لعنت به این تو !

که هرکه هم که آمد

به حرمتِ جایِ پایِ تو

بر روی چشمان منتظر من

سر خم کرد و به ادای احترام

نماند ! نه که نخواهد بماند نه !

تو نگذاشتی 

بس که از این زبان وامانده

در نمی آمد چند کلام دلبرانه !

تمام این سال ها می توانستم

نمانم اما ماندم نه تنها پای تو

من ماندم تا اگر هم نیامدی

دنیا ببیند این حوالی می شود

هر روز و هرثانیه دل را حراج هر 

شیرین زبانی نکرد.

" عادل دانتیسم "

قمار اعتماد *

حسِ آدمهایی که به ما اعتماد میکنند

شبیه پرنده ای زیباست 

که روزی تصمیم میگیرد ما را امتحان کند. 

او قمار میکند و بر شانه مان مینشیند. 

او به دستان ما پناه می آورد تا ببیند

آیا متعلق به ما هست یا نه!

در گیر و دارِ این امتحان کردن 

ممکن است نابود شود،

چون زندگی اش در دستان ماست! 

پرنده ای که ریسک میکند 

و به ما اجازه میدهد 

زندگی اش را در دست بگیریم ...

آدمها اعتماد میکنند 

چون احتمالاً ما را دوست دارند.

اعتماد کردن کار سختی ست 

و سخت تر از همه داشتنِ 

جانِ پرنده ای در دست است.

مواظب پرنده هایی که ما را 

انتخاب کرده اند باشیم، قمار کرده اند ...

" عادل دانتیسم "

* عنوان نوشته متعلق به نویسنده است.

پ.ن : واسه همین که گاهی آدم دوباره قمار نمی کنه .

ماه مِی

در ماه زیبای مِی

وقتی که تمام شکوفه ها باز شده اند ،

عشقی در جان من شعله می کشد.

در ماه زیبای مِی

وقتی پرندگان آواز میخوانند

عشق و علاقه ام را به او ابراز می کنم.

" هاینریش هاینه "

آزادی

ما را نگاه کن که به آزادی و سفره های خالی قانعیم ؛ اما آنها همین را هم قبول نمیکنند. شاید برای اینکه می دانند در آزادی هیچ سفره ای خالی نمی ماند .

" نادر ابراهیمی "

زاد روز نادرترین ابراهیمی دنیا

قصه

پدر ،

قصه نا گفته ای که هیچ وقت به آخرین فصل نمی رسد .